شعر

X

شعر

شعر نو


	رویا *به مهربانی ات قسم داده ام و به رحمتی که می دانم همیشگی است* *در ثانیه های سبز دعا سفیدی حضورت را می بینم و آرام می شوم* *می دانم که هستی* *و می دانم* *که تا همیشه تنها تویی که باورم داری به سادگی ...* *نگاهم به آسمان و چشم انتظارم ...* *.چشم انتظار سال های دور* *سالهای سفید با طرحی زیبا از زندگی* *باور دارم که نقش رویاهایم را خود می کشی* *و من* *منتظر می مانم تا نقش های تو را یک به یک تجربه کنم* *گاهی زیبا گاهی تلخ* *و گاهی آرام ...* *نقش رویای مرا جاودان بکش* \|+\| نوشته شده توسط س_ا_ب در چهارشنبه 1387/04/26 \|


	دوست دارم دوباره زاده شوم(دل نوشته) من از انتهای دلتنگی ها آمده ام دوست دارم دوباره زاده شوم در بهار و در کنار آرامشی بزرگ زاده شوم با بال هایی بزرگ و چشمانی باز تا در آغوش زمستان خواب سبز ببینم بال هایم را به گستره ی تمام آسمان بگشایم بی ابر ببارم و تمام شادی ها را به روی غم ها بکارم تا انتهای سادگی ام بمانم و آن قدر تو را در واژه هایم فریاد زنم تا پژواک نام تو تمام مرا در بر گیرد آن گاه دلم را آن قدر باز کنم تا تمام سیب های سرخ محبت را در آن جای دهم و مدام در من تکرار شود تمام . . . زیستن ها دوست داشتن ها و بودن ها \|+\| نوشته شده توسط س_ا_ب در سه شنبه 1387/04/11 \|


	کاش دنیا دست مادران بود ای کاش دنیا در دست مادران بود تا تمام مهربانی ها جاودانه می ماند و دل ها اسیر خوبی ها می شدند تا غنچه ی لب ها به لبخند شکفته می شد تا اندیشه ها خالی از خطر می شدند تا زبان به بهترین و ماناترین واژه ها آراسته می شد تا انسان ها آرام در گهواره ی کودکی خود می خفتند و دهانشان بوی شیر می داد که بوی پاکی و معصومیت است اگر دنیا در دست مادران بود گل ها چه راحت برگ های خود را به دیگران هدیه می دادند و علف ها از ساییده شدن خود زیر پای عابران چه خشنود کاش دنیا دست مادران بود تازندگی خوب و زیبا می شد به وسعت تمام خوبی ها و فداکاری های مادران مطلب بالا دل نوشته ای بود تقدیم به مادر مهربانم *در نهایت تواضع و افتادگی بوسه بر جای پای مقدست می زنم ای نهایت عشق و ایثار* (س ا ب) \|+\| نوشته شده توسط س_ا_ب در یکشنبه 1387/04/02 \|


	سلام بر یاس پهلو شکسته ای قلم بنویس ای تاریخ در خود ثبت کن در میان کوچه یک تن یاور زهرا(س)نشد فاطمه نه دختر نبی اکرم است نه همسر علی نه آن که گویندش مادر حسنین و نه مادر ام المصایب فاطمه فقط فاطمه بود ...فقط فاطمه است سلام بر تو ای یاس پهلو شکسته ای نجابت سبز سلام بر تو که بافت زیبایی از همه ی ارزش های متعالی هستی از زنی سخن می گویم که از معجزات تاریخ است و فخر دو عالم از کسی که عدل قرآن است دریا دریا عطوفت است و عشق کسی که کرامت محمد است و رشادت علی مظلومیت حسین است و صبر زینب کسی که نطفه اش آمیخته به نور الهی ست همان نوری که با خوردن میوه ای از درختان بهشتی در پیامبر دخول کرد و در بطن خدیجه به شکل فرشته ای به نام فاطمه به ثبت رسید همان که دلیل آفرینش محمد است و علی... خداوند تبارک و تعالی در شب معراج به پیامبر عظیم الشان اسلام فرمودند : لولاک لما خلقت الافلاک و لولا علی لما خلقتک و لولا فاطمه لما خلقتکما (ای رسول (ص) اگر تو نبودی عالم خلقت را نمی آفریدم و اگر علی (ع) نبود تو را نمی آفریدم و اگر فاطمه (س) نبود هر دوی شما را نمی آفریدم) لحظه ها لحظه هایی دردناک و دردزاست اما اگر این لحظه ها نبود تاریخ به بلوغ خویش نرسیده بود و من (س ا ب )چیزی ندارم بگویم جز این که خدایا محبت و معرفت ما را به گوهر تابناک هستی روز به روز افزون تر بگردان یا زهرا از کدام سوی به سویت بنگرم تا نگاهم کنی. \|+\| نوشته شده توسط س_ا_ب در جمعه 1387/03/17 \|


	در انتظار حضور (از نوشته های خودم) تو ای همیشه انتظار من تمام شب را به دنبال واژه ای برای سرودنت بودم در واژه ها جاری شدم نیافتمت چون تو را برتر از واژه ها زیباتر از آن ها می خواستم زبان شعر که خشکید دلم بی تو گرفت تصمیم گرفتم برایت آسمانی بکشم آسمانی پر رنگ تر از تمام نفس هایی که کشیده ام با ستارگانی از ذره ذره ی عشقم به انتظار حضورت هر روز در آسمان سرک خواهم کشید و تمام آن چه را که دارم به ستارگان خواهم آویخت ببین چه تنهایم تو را به انحنای تواضع قسم فرصت دوباره دیدنت را دریغ نکن \|+\| نوشته شده توسط س_ا_ب در پنجشنبه 1387/03/02 \|


	از اوج *باران، قصيده واري،* *- غمناك -* *آغاز كرده بود.* *مي خواند و باز مي خواند،* *بغض هزار ساله ي درونش را* *انگار مي گشود* *اندوه زاست زاري خاموش!* *ناگفتني است...* *اين همه غم؟!* *ناشنيدني است!* ***** پرسيدم اين نواي حزين در عزاي كيست؟ گفتند: اگر تو نيز، از اوج بنگري خواهي هزار بار از اوج تلخ تر گريست** \|+\| نوشته شده توسط س_ا_ب در یکشنبه 1387/02/08 \|


	و خدا گفت ... عشق فرصت گفتگوست ... *ترک خوردن کاش های احساس حس می شود* *و من، بی تاب شدن کوچه ها را می بینم* *و دخترک تنها را ...* *تو را، که با لبانی خشکیده نور می بلعی ...* *تسبیح عقیق از بین انگشتان استخوانیت می غلتد و ...* *چشمانت از پی دانه ها آواره می شود !* *وقت را می پایی ...* *یاس و سجاده و گل.... نم باغچه و آسمان شب ...* *با تو انتظار می جوند !* *پرپرمی زند شاپرک دلت* *چقدردور بودی و ...* *چه نزدیک !!!* *سجاده از حضورت نبض گرفته* *همه ی دنیا همین جاست ، در کام همین لحظه !* *چیزی تو را می کاود ... به دنبال تپش ...* *و چه شیرین میان دلت چادر می زند* *ندا می دهند ... بشتاب ... !* *و تو ...* *کمی دلواپس ، در آغوشش سیراب می شوی* \|+\| نوشته شده توسط س_ا_ب در چهارشنبه 1387/01/28 \|


	یک استکان یاد خدا بنوشیم *شیطان اندازه یک حبه قند است* *گاهی می افتد توی فنجان دل ما* *حل می شود آرام آرام* *بی آنکه اصلاً ما بفهمیم* *و روحمان سر می کشد آنرا* *آن چای شیرین را* *شیطان زهر آگین دیرین را* *آن وقت او* *خون می شود در خانه تن* *می چرخد و می گرددو می ماند آنجا* *او می شود من* *طعم دهانم تلخ تلخ است* *انگار سمی قطره قطره* *رفته میان تارو پودم* *این لکه ها چیست؟* *بر روح سر تا پا کبودم* *ای وای پیش از آنکه از این سم بمیرم* *باید که از دست خودت دارو بگیرم* *ای آنکه دارو خانه ات هر موقع باز است* *من ناخوشم؛داروی من رازو نیاز است* *چشمان من ابر است و هی باران می آید؟* *اما بگو* *کی می رود این دردو کی درمان می آید؟* *از لطفت برایم نسخه پیچید* *یک شیشه شربت،آسمان* *یک قرص خورشید* *یک استکان یاد خدا باید بنوشم* *معجونی از نور و دعا باید بنوشم* \|+\| نوشته شده توسط س_ا_ب در پنجشنبه 1387/01/22 \|


	رد پای عشق *شر شر قطره های شب است اینک* *بر گونه ی ساقه رگ هایم* *که در آغوش نور بالیده بود* *غروب قطره قطره* *ستاره های نورت را به تماشا ایستاده ام* *در این شب عمیق* *این شب تنهای من* *رد پای حضور تو را گم کرده بود* *می ترسد...* *می لرزد.* *قطره قطره شیره ی آوند های من* *از عصاره ی انسی بود* *که می افشاندیش بر من .* *و خاطره ی دست های سبزم اینک* *چروک می خورد بی تپش حضور تو.* *من تو را* *در لا به لای آوند های پر آبم* *و حضور دست های سبزم* *که به تولد و تکرار تو عادت کرده بود* *گم کردم* *و نیازمندی دستهای زرد چروک خورده ام اینک* *خاطره ی آن آغوش را فریاد می کشند:* *"من رد پای ذرات وجودم را* *از که سراغ بگیرم؟* *من از این بیگانه ی تاریک* *به که پناه برم جز تو؟* *مرا می بالی* *و نمی دانی که چقدر این بیگانه ی تاریک* *تشنه به تشنگی از توست* *تشنه....."* *در این شب تنها* *بیگانه ی تاریکی در انجماد خویش* *می چروکد* *می خشکد* *و رد پای بی قرار تو* *بر گونه ی زرد آوند های چروکیده اش می سراید* *جوانه ی فریاد سربلندی را* *بر قطره ی تنهای اشکی ـ* *یادگار قطره* *قطره* *ذرات بی پناه خویش* *که رد پایی را* *گم کرده بود.* \|+\| نوشته شده توسط س_ا_ب در شنبه 1386/12/11 \|